Terbiye edebilmek her firmanın harcı olmadığı için katılmıyorum sana işte. iPhone terbiye edebilir seni ama benzer özellikli diğer markalardan kaçı terbiye edebilir? Beni de terbiye eden firmalar olmuştur, olmaya da devam edecektir ama bir şekilde rekabet ortaya çıkabilirse/çıktığında o firmalardan uzaklaşacak birçok kişi olacaktır bence. Dediğin gibi firma terbiye edip kral gibi hissettirebiliyorsa bravo ama çoğu firmanın bunu yapabildiğini sanmıyorum, doğrudan itaat et mantığıyla işler yaptığını düşünüyorum.
Firmayla iletişime geçmeden blogda şurda burda ses yükseltmek de şu ana kadar çoğu firmanın ulaşılamazlığı, çağrı merkezlerinin yetersizliği, ilgisizliğinden -ya da bu şekilde olan bir algıdan- kaynaklanan bir durum bence.
Probleme rağmen tüketiciye ilk “dokunma noktasında” – problemi çözemese bile – ilgili, güler yüzlü ve olumlu yaklaşan firmaların olumsuz web 2.0 tepkileriyle daha az karşılaşacağını düşünüyorum…

İnorganik (şirket) ve organik (insan) yapıların etkileşiminden bahsediyoruz. Media monitoring bile tam olarak işlenemezken, markanın birey bazındaki her olumlu/olumsuz sesi duyması elbette ki mümkün değil.
“Tüketici kraldır” kavramı çok fazla saptırılıyor gibime geliyor. Markalar müşteri tatmin edicisi olurlarsa değerlerini kaybeder ve başka bir şey olurlar. Bugün Apple’ın, milyonlarca cep telefonu kullanıcısına standart cep telefonlarında olmayan bir takım uygulamaları zorla dayatmasını yaparken tüketicisine kral gibi mi davranıyor? Bu muameleyle mi her ürünü bir lovemark oluyor? İyi düşünmeli…

“Eğer müşteri kesin haklıysa o zaman diyaloğa girme mecburiyeti hiç olmaz” gibi bir önerme kabul edilebilir gelmiyor bana, zira bu durumda iki şeyi öne sürüyor oluyorsun;
1-Hakkını aramaktan vazgeçmek,
2-Karşı cevap olarak markaya değil, üçüncü partilere marka itibarına zarar veren bildirimlerde bulunmak.
İlk seçenek kişilerin tasarrufunda gerçekleşecek ve yalnızca mağdur bireye zarar verecektir. İkinci seçenek ise, hem mağdur bireye, hem de markaya zarar verir.
“Benim canım yandı, acımam onu da yakarım” yaklaşımını doğru bulmuyorum.
Kasıtlılık durumu söz konusuysa, ahlaksızca bulduğumu bile söyleyebilirim.

“Tekel yahut tok satıcı olmayan firmaların müşteriye duyarsız kalıp, müşterilerinin etik standartlar oluşturmalarını vs beklemeleri anlamsız geliyor bana”
Tok satıcı haline gelen firmaların uygulamaları genellikle endüstride bir takım standartlar yaratmalarıyla olmuştur. Ferrari, parası olan herkese araba satmamış, Facebook öğrenci olmayanları network’e dahil etmemiştir… Kendimden bir örnek verecek olursam, iPhone istedim ancak hatsız alamayacağımdan ötürü istemememe rağmen sözleşme imzalayarak telefona sahip oldum. Yani yukarıdaki örneklerde olduğu gibi “terbiye edildim”.

Neticede, benim görüşüm; Müşteriye kral gibi davranmak akıllıca değildir, çünkü bu metot hem zaman hem maliyet anlamında etkin değildir.
Önemli olan, onları terbiye etmek ve ardından kralmış gibi hissettirmektir.